To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

28 Δεκεμβρίου 2017

Το Δίστομο της Αθήνας

Ας συνεχίσουμε σήμερα τον περίπατο που αρχίσαμε χτες. Έχουμε ξεμείνει σε ένα καφενεδάκι, ανάμεσα στις παράγκες του Δουργουτιού, δίπλα σε μια από τις μεγάλες λεωφόρους τής πρωτεύουσας και πίσω από τις καινούργιες πολυκατοικίες που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Εδώ οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί και η ζωή είναι αλλοιώτικη. Καθώς τα χρόνια περνούν, η φτώχεια που διαιωνίζεται λειτουργεί ως μέσο συνοχής των κατοίκων, οι οποίοι συσπειρώνονται όλο και περισσότερο για να την αντιμετωπίσουν. Έτσι συσπειρωμένους τους βρίσκει η κατοχή. Όπως σε όλες τις προσφυγικές συνοικίες, έτσι κι εδώ δεν υπάρχει χώρος για δωσίλογους, για προδότες και για κάθε άλλου είδους παράσιτο απ' αυτά που ευδοκιμούν στις αυλές και στις κατουρημένες ποδιές των κατακτητών. Όπως όλες οι προσφυγικές συνοικίες, έτσι και το Δουργούτι δεν αργεί να γίνει φωλιά του ΕΑΜ. Εκεί φυτρώνει κι αντριεύει η αντίσταση, απλώνοντας τα κλώνια της και στις διπλανές περιοχές, ίσαμε κάτω την Νέα Σμύρνη, πάνω στου Κουκάκη και πίσω στο Κατσιπόδι, που σήμερα το λένε Δάφνη. Ώσπου...

Μνημεία του μπλόκου. Αριστερά: Πλατεία Μπλόκου, Ν. Κόσμος - Δεξιά: Πλατεία Φάρου, Ν. Σμύρνη

Ξημερώνει 9 Αυγούστου 1944. Μια καλοκαιρινή μα μαύρη Τετάρτη. Μετά την αρχή που έκαναν προχτές με το μπλόκο στον Βύρωνα, οι γερμανοί έχουν πάρει απόφαση να καθαρίσουν όλη την περιοχή. Από νωρίς, μεσ' στα μαύρα σκοτάδια, γερμανικές δυνάμεις, τετρακόσιοι στρατιώτες και είκοσι τεθωρακισμένα, φτιάχνουν ζώνη αποκοπής από την Συγγρού ως το πρώτο νεκροταφείο, μέσω στύλων Ολυμπίου Διός και Βουλιαγμένης. Στην απέναντι μεριά, άλλες τόσες ιταλικές δυνάμεις κόβουν την πρόσβαση προς την Νέα Σμύρνη. Και μόλις χαράζει η μέρα, από την μεριά της Συγγρού, εκεί που ήταν το εργοστάσιο ελαστικών της ΕΘΕΛ, ξαμολιούνται ανάμεσα στις παράγκες καμμιά τετρακοσαριά κατακάθια κάθε λογής: χωροφύλακες, ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες, μπουραντάδες... Επί κεφαλής τους οι αρχιπροδότες τού έθνους Μπουραντάς, Γκίνος και Πλυτζανόπουλος.

Αυτά τα καθάρματα τριγυρνούν και με τηλεβόες προστάζουν όλους τους άντρες από 16 ως 60 ετών να μαζευτούν είτε στην πλατεία του Φάρου (σήμερα Εθνικής Αντίστασης) είτε έξω από την αρμενική εκκλησία του αη-Γρηγόρη είτε έξω από το εργοστάσιο του Καίσαρη στην Συγγρού. Στην παραμικρή ύποπτη κίνηση πυροβολούν στο ψαχνό για εκφοβισμό. Στον Φάρο "υποδέχεται" όσους φτάνουν ο γερμανοτσολιάς ανθυπασπιστής Γιώργος Ζαχαρόπουλος και τους βάζει να καθήσουν κάτω. Μέχρι τις εννιά το πρωί η πλατεία γεμίζει, οπότε αρχίζει το διάλεγμα.Ο Ζαχαρόπουλος καλεί όποιον ξέρει κάποιον ενταγμένο στην αντίσταση να τον μαρτυρήσει και τα τσιράκια του γυρνάνε ανάμεσα στους συγκεντρωμένους, μπας κι αναγνωρίσουν κανέναν. Κάπου-κάπου τραβάνε έξω κάποιον, που τον εκτελεί επί τόπου ο Ζαχαρόπουλος για εκφοβισμό. Μόνο που ο εκφοβισμός του δεν πιάνει τόπο. Κανείς δεν ανοίγει το στόμα του.

Και τότε έρχεται η ώρα των κουκουλοφόρων. Τότε τους έλεγαν "τσουβαλάδες", γιατί κουκούλα τουςς δεν ήταν παρά ένα τσουβαλάκι που φοριόταν στο κεφάλι, με δυο τρύπες για τα μάτια. Από ένα καμιόνι κατεβαίνουν καμμιά δεκαπενταριά τέτοια κατακάθια, που σκορπίζονται ανάμεσα στο πλήθος. Κοιτάζουν γύρω αμίλητοι κι όταν διακρίνουν κάποιον σηκώνουν αμείλικτα το δάχτυλο και τον δείχνουν, οδηγώντας τον έτσι στον θάνατο. Οι δαχτυλοδεικτούμενοι οδηγούνται στο εργοστάσιο ελαστικών της ΕΘΕΛ και εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες, αφού πρώτα βασανίζονται από τον στρατοπεδάρχη τού Γουδή και συνεργάτη των γερμανών, τον διαβόητο ταγματάρχη Βρασίδα Παπαγιαννόπουλο.

Μόνο που κάποιος τολμάει να τους χαλάσει την μανέστρα. Ήταν ο Δημήτρης Μπαρουτίδης, ένα παλληκάρι ελασίτης, ο οποίος δεν δίστασε να χυμήξει στον τσουβαλά που τον έδειξε, να του τραβήξει την κουκούλα, να τον αναγνωρίσει και να φωνάξει το όνομά του. Ο προδότης ήταν ένας πρώην εαμίτης, που πρόδωσε τους συντρόφους του και συνεργάστηκε με τους κατακτητές και λεγόταν Θανάσης Μπαξεβανίδης. Με την πράξη του, ο Μπαρουτίδης παρέδωσε τον προδότη στην αιώνια χλεύη της ιστορίας αλλά πλήρωσε την ηρωική του πράξη με έναν βάναυσο θάνατο: οι ταγματασφαλίτες τον σκότωσαν χτυπώντας τον με τους υποκόπανους των όπλων τους.

Εκείνο τα ματοβαμμένο πρωινό στο Δουργούτι οι ταγματαλήτες σκότωσαν 114 πατριώτες, καμμιά ογδονταριά στον Φάρο και τους υπόλοιπους στο εργαστάσιο του Καίσαρη. Όσοι επέζησαν, μεταφέρθηκαν για ανάκριση στα στρατόπεδα του Γουδή και του Χαϊδαριού. Απ' αυτούς, οι γερμανοί διαλέγουν καμμιά εξακοσαριά, τους πιο χειροδύναμους, τους οποίους στις 16 Αυγούστου φορτώνουν σε τραίνα και τους στέλνουν σε γερμανικά στρατόπεδα εργασίας, απ' όπου ελάχιστοι κατάφεραν να επιστρέψουν. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους εκτελούνται τις επόμενες μέρες ενώ κάποιοι λίγοι καταφέρνουν να γλιτώσουν.

Το απομεσήμερο όλα είχαν τελειώσει. Πριν αποχωρήσουν οι ταγματασφαλίτες έβαλαν φωτιά στις παράγκες, κάνοντας τα δύο τρίτα της παραγκούπολης στάχτη. Μαζί με τις παράγκες κάηκαν πολλοί γέροι και γυναικόπαιδα, που κρύβονταν σ' αυτές. Μέχρι να πέσει η νύχτα, το Δουργούτι είχε κερδίσει το παρανόμι "Δίστομο της Αθήνας"...

Ο διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς
χαιρετά διά χειραψίας τον δωσίλογο πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη.

Κάπου εδώ ο περίπατός μας στον χρόνο και στο "χοιροστάσιο" τελειώνει. Είναι ώρα να γυρίσουμε στο παρόν και να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Καθώς αφήνουμε πίσω μας την Πλατεία Μπλόκου και πλησιάζουμε στην λεωφόρο Συγγρού, το βλέμμα μας αναζητά ενστικτωδώς το εργοστάσιο της ΕΘΕΛ. Μάταια. Στην θέση του υψώνεται πια το ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ.

Κι ενώ ανηφορίζουμε προς του Φιξ, δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε ότι μετά την κατοχή ο φονιάς συνταγματάρχης Γιάννης Πλυτζανόπουλος προήχθη σε στρατηγό ενώ ο ανηψιός του διορίστηκε από την χούντα ως... δήμαρχος Κοκκινιάς (!). Όσο για τον φονιά αστυνόμο Νίκο Μπουραντά, που αργότερα έγινε αστυνομικός διευθυντής Αθηνών και το 1950 βουλευτής, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την απολογία του στην δεύτερη δίκη των δωσιλόγων: "εγώ τρώω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο σε αίμα αλλά έτσι ρέει στις φλέβες μου περισσότερο ελληνικό αίμα".

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Εκπρόσωποι της Αστικής Τάξης όλοι τους Ράλλης Πλυτζανόπουλος Μπουραντάς κ.α εκτέλεσαν το ΤΑΞΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΚΟΝ με εκπληκτική ακρίβεια ανεξάρτητα απο τους ΕΛΙΓΜΟΥΣ που ήταν υπεχρεωμένη να κάνει η Τάξη τους. Το 1943 μετά την Συντριβή σε Στάλιγκραντ Κούρσκ καταλαβαίνοντας πολύ καλά το τέλος τους που έρχεται κάνανε τα πάντα για να το αποτρέψουν. Τίποτα δεν θα είχαν καταφέρει αν η ...αλλη πλευρά..... έκανε το ΤΑΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΚΟΝ εκμεταλευόμενοι τον Συντριπτικό συσχετισμό δυνάμεων στα Βαλκάνια και την απελπιστική θέση που είχε βρεθεί. Στο τέλος τα ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ νίκησαν λόγω του ότι ο Αντίπαλος τους ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ.......... Καλή χρονιά. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Μυλοπέτρος είπε...

Το να μελετας την ιστορια δεν αλλαζει το παρον. Βοηθει ομως να το κατανοησεις. Συνεπεια αυτου ειναι σου δινεται η δυνατοτητα να επηρεασεις με ασφαλεια χωρις τυχοδιωχτισμους το μελλον. Κατοπιν αυτου σε ευχαριστω απο καρδιας για την αυτογνωσια που μου δινεις.

Ανώνυμος είπε...

Ασφαλώς και δεν αλλάζει το παρόν. Βλέπεις όμως την ...λογική.... που οδήγησε εκεί και αντιμετωπίζεις τους ....φορείς.... της κατάληλα σήμερα. Δεν ήταν θέμα λαθών. Αντίθετα εφάρμοσαν την ....λαοκρατία...... Ευρωκομμουνισμό με εκπληκτική ακρίβεια ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Μυλοπέτρος είπε...

Αυτο λεγω και εγω. Ο Χαριλαος ελεγε: Η ζωη θα δειξει. Συμφωνω. Το ερωτημα ομως ειναι: Εμεις βλεπουμε; Η ιστορια λοπον, η μελετη της μας εμποδιζει να προβαλουμε αγνοια.

Ανώνυμος είπε...

Η Ζωή και η εμπειρία του Δ.Κ.Κ τα έδειξε όλα. Ποιός δρόμος δικαιώθηκε και ποιός απέτυχε παντού και πάντα. Ο Δρόμος λοιπόν που λέει συνεργασία με πολιτικά κόμματα και συμμετοχή σε κυβερνήσεις στο έδαφος του καπιταλισμού παντού κατέστρεψε τους λαούς και τα Κ.Κ και είναι πάντα σωτηρία για τον καπιταλισμό. Αντίθετο παράδειγμα δεν υπάρχει. Σε αντίθεση με αυτό που έκανε ο ΛΕΝΙΝ με τους Μπολσεβίκους που πολέμησε τον ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟ μέχρι τέλος δεν μπήκε ποτέ στην Αριστερή κυβέρνηση Κερένσκι και την ανέτρεψε. Η 3η Κ.Δ ήταν των ΛΕΝΙΝ ΣΤΑΛΙΝ μέχρι το 1935 με Γραμμή ΣΟΣΙΑΛΦΑΣΙΣΜΟΣ. Απο εκεί και μετά επικράτησε ο Οπορτουνισμός με τα Πολιτικά μέτωπα σε μια πορεία κατέστρεψε τα πάντα και στέρησε απο τους λαούς την εξουσία όπου δεν πέρασε ο Κόκκινος Στρατός. π.χ ΕΑΜ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Οκτώβρης 1944 με ΣΜΑ ΛΙΒΑΝΟ ΚΑΖΕΡΤΑ. ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ ΛΟΓΩ ΕΥΡΩΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ