To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

2 Ιανουαρίου 2017

Κασσάνδρα

"Τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα δεν είναι η εστία λογικών συζητήσεων που επηρεάζουν αποτελέσματα. Αλλά αν το αφήγημα "οι κανόνες είναι κανόνες" δεν αντικατασταθεί, θα οδηγήσει στην διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (...) Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο ότι έχουμε κολλήσει με την πιο ανεξάρτητη από τις κεντρικές τράπεζες (...) αλλά και ένα Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης το οποίο δρα ως μόνιμος ζουρλομανδύας. Εντός της ευρωζώνης τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. (...)"

Αυτά έγραφε στις 27 Δεκεμβρίου ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στο opendemocracy.net, σε άρθρο του με τίτλο "Μια Ευρώπη με δυο αφηγήματα". Βεβαίως, δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε -σε γενικές γραμμές- με τις παραπάνω παρατηρήσεις τού υπουργού οικονομικών, αφού αυτό το ιστολόγιο έχει επισημάνει ήδη από το 2003(!) τα αδιέξοδα του Συμφώνου Σταθερότητας (όπως ίσχυε τότε, φυσικά) αλλά και την αναποτελεσματικότητα της κεντρικής τράπεζας . Στις 15 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς, σε άρθρο με τίτλο "Σύμφωνο σαθρότητας", γράφαμε:

Ακόμα και συμβατικοί οικονομολόγοι με σαφή τοποθέτηση υπέρ του ευρώ (C.Wyplosz, A. Sapir κλπ) τονίζουν ότι το "Σύμφωνο Σταθερότητας" είναι σκέτη κόλαση και πρώτος στόχος πρέπει να είναι η ανάπτυξη και η συνοχή. Τι να το κάνουμε το "κολλαριστό" ευρώ όταν η ανεργία ψηλώνει, τα επίπεδα τιμών ξεπερνούν το ύψος των λαϊκών και μικρομεσαίων εισοδημάτων και το όνειρο των "χρυσών κουταλιών" έχει εκπέσει προ πολλού; Πώς μπορούν ο μεν Σρέντερ να ενισχύσει τις επενδύσεις ο δε Σιράκ να περικόψει τους φόρους όταν το "Σύμφωνο Σταθερότητας" επιβάλλει την άμεση μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος των χωρών τους; Ας απαντήσουν οι καρεκλοκένταυροι λογιστές. Να κοπούν οι επενδύσεις; Να μην τονωθεί η ζήτηση διά της περικοπής των φόρων; Μήπως η Ευρώπη πάσχει είτε από υπερθέρμανση της οικονομίας είτε από υπερεπένδυση και δεν το έχουμε καταλάβει;

Κι από την άλλη μεριά, η κεντρική τράπεζα εξακολουθεί να πουλάει "αξιοπιστία"! Λογικόν, όταν θέλει να πείσει πως είναι ανεξάρτητη κι ανεπηρέαστη κι όχι άθυρμα των εθνικών επιθυμιών. Άλλο, όμως, αυτό κι άλλο η ξεροκεφαλιά κι ο διαγκωνισμός για το βραβείο του πιο "ατσάλινου" διοικητή (το οποίο συνοδεύεται από τα εύσημα του καθυστερημένου κατεστημένου). Δεν λέω "όχι" στις αναγκαίες αναδιαρθρώσεις, στην κατάργηση άχρηστων υπηρεσιών ή στην περικοπή των σπαταλών. Μόνο που όλα τούτα γίνονται σε καιρούς ανάπτυξης, τότε που οι οικονομίες εμφανίζουν πλεονάσματα. Γιατί, σε αντίθετη περίπτωση, το πάπλωμα το πληρώνουν οι "μη έχοντες".
Ελπίζοντας ότι στην αυγή τού νέου χρόνου δεν θα λειτουργήσω ως Κασσάνδρα αλλ' αμφιβάλλοντας έντονα γι' αυτό (*), θα στοιχημάτιζα με άνεση ότι η προγραμματισμένη ανάπτυξη 2,5% για εφέτος και 3% για τα επόμενα χρόνια (ΕΚΤ) θα αποδειχτεί όνειρο λίαν απατηλό. Ίσως να φταίνε οι περιορισμένες γνώσεις μου περί τα οικονομικά αλλά αδυνατώ να καταλάβω πώς διάβολο θα στηριχτεί η οποιαδήποτε ανάπτυξη σε ένα περιβάλλον όπου μέσα στο 2017 επιβάλλονται νέοι φόροι τριών δισ., νέες επιβαρύνσεις στους αυτοαπασχολούμενους, νέα μέτρα εις βάρος των αγροτών και νέες περικοπές στις συντάξεις. Κι όλα αυτά θα συμβαίνουν παράλληλα με την περαιτέρω μείωση των δημοσίων δαπανών και με τον παραγωγικό ιστό ήδη διαλυμένο.

Την ίδια ώρα, σαν να βρίσκεται σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημ. Τζανακόπουλος βλέπει μέσα στην χρονιά "να κάνουμε δοκιμαστικές εξόδους στις αγορές και να προετοιμαστούμε για την τελική ανάκτηση της οικονομικής μας κυριαρχίας με το τέλος τού προγράμματος τον Αύγουστο του 2018". Αλήθεια, σε ποιο οικονομικό περιβάλλον σκέφτεται να κάνει "δοκιμαστικές εξόδους" η κυβέρνηση; Δεν βλέπει ότι σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου έχουν δυσεπίλυτα προβλήματα να αντιμετωπίσουν; Η Ιαπωνία βουλιάζει στον κινούμενο βάλτο τής νομισματικής χαλάρωσης, η Κίνα προσπαθεί να στηρίξει την ανάπτυξή της στον δανεισμό, η Ιταλία παλεύει να κρατήσει όρθιες τις τράπεζές της, η Γαλλία αγκομαχάει να διατηρήσει ανοιχτά τα εργοστάσιά της και οι ΗΠΑ βρίσκονται λίγο πριν το σκάσιμο της φούσκας των παγίων. Ακόμη και η Γερμανία έχει να αντιμετωπίσει τον τεράστιο βραχνά τής Ντώυτσε Μπανκ (και όχι μόνο). Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όχι απλώς είναι αδύνατον να βγει στις αγορές μια οικονομία σαν την ελληνική αλλά, ακόμη κι αν θελήσεις να υπογράψεις καινούργιο μνημόνιο, είναι θέμα για συζήτηση το ποια χώρα θα βρεθεί να σε δανείσει.


Κι ενώ οι μελανίες συσσωρεύονται και δεν φαίνεται αχτίδα φωτός ικανή να τους διαπεράσει, υπάρχουν και οι άμυαλοι ή ολιγόμυαλοι που βλέπουν ως διέξοδο την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού είτε μέσω ενός "οικουμενικού" συμπιλήματος είτε μέσω εκλογών. Γίνεται να αποδειχτεί αποτελεσματικό κάτι που επανειλημμένα αποδείχτηκε αναποτελεσματικώτατο το 2015, το 2012 και το 2011; Με άλλα λόγια, γίνεται, χρησιμοποιώντας τα ίδια υλικά, να πετύχει τώρα η γνωστή, αποτυχημένη συνταγή; Δεν χρειάζονται ικανότητες Κασσάνδρας για να δώσει κανείς την σωστή απάντηση.

Δεν υπάρχει λύση, λοιπόν; Σαφώς υπάρχει, αρκεί να κατανοηθεί το πρόβλημα και να προσδιοριστούν οι γενεσιουργές αιτίες του. Και το πρόβλημα έχει όνομα: καπιταλισμός. Όταν καταλάβουμε ότι το αποσαθρωμένο καπιταλιστικό οικοδόμημα δεν επισκευάζεται πλέον, άρα η αλλαγή διαχειριστού δεν ωφελεί σε τίποτε, θα συνειδητοποιήσουμε ότι η μόνη σωστή επιλογή είναι το γκρέμισμά του.

----------------------------------------------------
(*) Αντίθετα με τον τρόπο που χρησιμοποιούν το όνομά της οι αγράμματοι, η Κασσάνδρα ποτέ δεν διαψευδόταν. Πάντοτε προέβλεπε κακά και πάντοτε επαληθευόταν αλλά ο θεός Απόλλων την είχε καταραστεί να μη πιστεύει κανείς τις προβλέψεις της.

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η Επόμενη απάτη που θα σερβιριστεί στον λαό είναι η αλλαγή Νομίσματος η ακόμα και η Εξοδος απο την Ε.Ε δηλαδή την ...χούφτα... ωστε ο λαός να πέσει στην παγίδα οτι με επιστροφή στον Εθνικό Καπιταλισμό και άλλο Ιμπεριαλιστή Ρωσία Κίνα η ζωή του τάχα θα γίνει καλύτερη. Αυτή την εκδοχή την βλέπουμε σε Βενεζουέλα και αλλού χωρίς Ευρώ... και Ε.Ε.. με τον λαό πάντα στην εξαθλίωση. Αυτή η Αθλιότητα σερβίρεται απο Λαφαζάνη Καρατζαφέρη Αλαβάνο Μπαλτάκο Χάγιο Χρυσή Αυγή Μανιαδάκηδες....Ξενοδόχους Εφοπλιστές Φαρμακοβιομήχανους. Η Λύση είναι ακριβώς όπως την λες. Εξοδος απο την Ε.Ε με ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής μέσα απο την Λαική Συμμαχία. Αλλος δρόμος δεν υπάρχει. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ανώνυμος είπε...

Υγεια ναχουμε να μακροημερευσουμε να δουμε την πτωση του καπιταλισμου στον υπνο μας γιατι στον ξυπνιο μας γινοντε κοσμογονικα γεγονοτα με τους λαους απροσκλητους στο παρτυ της νεας Γιαλτας που ετοιμαζεται!
Κουραγιο μας λοιπον ζωη ειναι θα περασει..

Φιλικους χαιρετισμους
Σολωνας


Υ.γ
Ευχαριστουμε παραυτα για τα διαμαντακια που μας κερνας!

Ανώνυμος είπε...

To θέμα θα χοντρύνει πολύ.
Μόνο αυτοί που δεν περιμένουν να δουν "τον καπιταλισμό να πέφτει στον ύπνο μας", και που αγωνίζονται να τον γκρεμίσουν καθημερινά, μπορούν και θα μπορέσουν να ζήσουν, και να τον δουν να γίνετε κομμάτια αυτή η σαπίλα, ώστε μετά να χτιστεί ο νέος κόσμος.
Οι υπόλοιποι, το μόνο που τους μένει είναι να κάτσουν στη καναπεδάρα να κλαίνε τη μοίρα τους, και να κάνουν στείρα, εγωπαθή κριτική από μακριά, όσο οι αστοί θα τους παίρνουν μέτρα για κουστούμι και κάσα...

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

H Γιάλτα ήτανε η μεγαλύτερη νίκη του Σοσιαλισμού μέχρι τότε. Ο Καπιταλισμός Ιμπεριαλισμός προσπάθησε να διαλύση την ΕΣΣΔ η οποία με τους Ελιγμούς Μολότοφ Ρίμπεντροπ και Αντιφασιστική Συμμαχία τους διέσπασε νίκησε και αποσπαστήκανε 9 χώρες που οικοδομήσανε Σοσιαλισμό. Και θα ήτανε περισσότερες αν η Κ.Δ είχε Στρατηγικό στόχο τον Σοσιαλισμό μετά το 1935 και το ΚΚΕ μετά το 1936... και όχι την ....λαοκρατία..... Το μέλλον της Ανθρωπότητας είναι ο Σοσιαλισμός. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ανώνυμος είπε...

Οσο για την Καπιταλιστική ζούγκλα που ζούμε όλοι μας τα τελευταία 25 χρόνια αυτα είναι τα τραγικά αποτελέσματα απο την Ανατροπή του Σοσιαλισμού σε ΕΣΣΔ και Αν.Ευρώπη με αφετηρία την επικράτηση της Οπορτουνιστικής Αντεπανάστασης στο 20ο Συνέδριο του 1956 και την Σταδιακή εφαρμογή νόμων του Καπιταλισμού. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ