To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

12 Οκτωβρίου 2015

Εγγυήσεις ως και για τον Καλταβερίδη!

Την Παρασκευή, μιλώντας περί εγγυήσεων του δημοσίου, ανέφερα και κάτι για μια εγγύηση που δόθηκε υπέρ τού ΠΑΟΚ, βάσει της οποίας το δημόσιο εγγυόταν 1,7 εκατ. ευρώ από ένα δάνειο 2 εκατ. της θεσσαλονικιάς ΠΑΕ. Προφανώς, κάποιοι νόμισαν ότι είτε ο ΠΑΟΚ έχει προνομιακή μεταχείριση από το κράτος είτε εγώ έχω κάτι με τον δικέφαλο του βορρά. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, λοιπόν, ας γυρίσουμε μερικά χρόνια πίσω κι ας κατηφορίσουμε προς το μεγάλο λιμάνι τής χώρας.

Βρισκόμαστε στα ταραχώδη τέλη τής δεκαετίας τού '80. Η χώρα προσπαθεί να συνέλθει, πνιγμένη στα απόνερα του περίφημου "σκανδάλου Κοσκωτά", η τρικυμία των οποίων έσπρωξε τον Μητσοτάκη στην εξουσία. Λες και όλα τα άλλα προβλήματά μας ήσαν λυμένα, ο τότε υπουργός οικονομικών Γιάννης Παλαιοκρασσάς εκδίδει την υπ' αριθ. 2077684/18014/0025/14-12-1990 απόφασή του "Παροχή της εγγύησης του Δημοσίου προς την Τράπεζα Κρήτης υπέρ των παρακάτω ΠΑΕ και Αθλητικών Σωματείων για τα ακόλουθα ποσά οφειλών τους σ' αυτή" (ΦΕΚ 796, τ. Β', 19-12-1990). Με την απόφαση αυτή, το δημόσιο εγγυάται υπέρ του Πανιωνίου 110.000.000 δρχ., υπέρ της Καστοριάς 90.000.000 δρχ., υπέρ της Βέροιας 70.000.000 δρχ, υπέρ της Αναγέννησης Καρδίτσας 50.000.000 δρχ., υπέρ του Μεσσηνιακού 20.000.000 δρχ. και υπέρ του Ολυμπιακού Πειραιώς 2.600.000.000 δρχ. Δηλαδή, από συνολικές εγγυήσεις 2,94 δισ., τα 2,6 πάνε υπέρ του θρύλου.

Ο Γιώργος Κοσκωτάς παρουσιάζει τον Λάγιος Ντέταρι, την δεύτερη ακριβότερη μεταγραφή στον κόσμο εκείνη
την εποχή. Σ' αυτήν αντιστοιχούν τα 608 εκατ.δρχ  και τα 8,125 εκατ. μάρκα που ζητάει η Τράπεζα Κρήτης.
Λεπτομέρεια πρώτη: Η απόφαση αναφέρει επί λέξει ότι "το Δημόσιο εγγυάται την προς την Τράπεζα Κρήτης καταβολή των ρηθέντων ποσών, εφόσον αυτά ήθελαν επιδικασθεί με τελεσίδικες ή αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις υπέρ αυτής, κατόπιν αγωγών ήδη ασκηθεισών υπ' αυτής κατά των εν λόγω ΠΑΕ και Αθλητικών Σωματείων". Δηλαδή, η εγγύηση δεν δινόταν γενικά κι αόριστα αλλά μόνο για χρέη από αγωγές που είχαν ήδη ασκηθεί κατά την έκδοση της υπουργικής απόφασης. 

Λεπτομέρεια δεύτερη: Η απόφαση ορίζει ρητά ότι, για την εξασφάλιση του δημοσίου, θα υπογραφούν συμβάσεις με τις οποίες οι παραπάνω ΠΑΕ και Αθλητικά Σωματεία θα εκχωρούν αμέσως στο κράτος το 20% από κάθε ακαθάριστο έσοδό τους (εισιτήρια, διαφημίσεις δικαιώματα, επιχορηγήσεις κλπ) ενώ μετά την τελεσιδικία των αποφάσεων θα εκχωρούν το 60%. Όσο κι αν έψαξα, τέτοιες συμβάσεις δεν βρήκα να έχουν υπογραφεί ποτέ αλλά, επειδή εγώ δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν αποκλείεται να υπάρχουν και θα χαρώ αν βρεθεί κάποιος να με ενημερώσει σχετικά.


Τα χρόνια περνούν και φτάνουμε στο 1993. Λίγο πριν χάσει την εξουσία η κυβέρνηση Μητσοτάκη, φροντίζει να κάνει τα πράγματα πιο εύκολα για τις δύσμοιρες ΠΑΕ και τα κακόμοιρα Αθλητικά Σωματεία. Στο υπουργείο εθνικής οικονομίας και οικονομικών βρίσκεται πια ο νεοφιλελεύθερος Στέφανος Μάνος, ο οποίος προσυπογράφει τον Νόμο 2166/1993 "Κίνητρα ανάπτυξης επιχειρήσεων, διαρρυθμίσεις στην έμμεση και άμεση φορολογία και άλλες διατάξεις". Μέσα στα "κίνητρα", βολεύεται και μια πονηρή διαταξούλα: "Οφειλές των Π.Α.Ε. υφιστάμενες κατά τη δημοσίευση του παρόντος προς τράπεζες οι οποίες θα επιδικαστούν ύστερα από αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις, καταβάλλονται από το Δημόσιο μέχρι του ποσού για το οποίο έχει παρασχεθεί εγγύηση εκ μέρους αυτού, για τις οφειλές αυτές σύμφωνα με την Απόφαση του Υπουργού Οικονομικών 2077684/18014/0025/1990 (ΦΕΚ 796 Β) χωρίς δικαίωμα αναγωγής του σε βάρος της Π.Α.Ε.." (Ν. 2166/1993, άρθρο 22, παράγραφος 37).

Αν δεν καταλάβατε τι ακριβώς διαβάσατε μόλις τώρα, να σας το εξηγήσω: το κράτος νομοθετεί εις βάρος του! Ενώ η απόφαση Παλαιοκρασσά όριζε το πώς το δημόσιο θα έπαιρνε πίσω τις εγγυήσεις του αν τελικά πλήρωνε, ο Ν.2166/1993 στερεί από το κράτος την δυνατότητα να διεκδικήσει τα λεφτά του από τις ΠΑΕ! Ωραίο, έτσι; Λέτε η Αναγέννηση Καρδίτσας ή η Βέροια να είχαν τέτοιες άκρες ώστε να ψήσουν τον Μάνο να νομοθετήσει υπέρ τους;

Ενημέρωση πριν και μετά. Πάντως, τότε ο Κοσκωτάς είχε δηλώσει ότι ο Ντέταρι δεν κόστισε δεκάρα
στον Ολυμπιακό. Ήταν δώρο από μένα προς τους φιλάθλους του Ολυμπιακού", είχε πει σε συνέντευξή του.

Ας αφήσουμε, όμως, την Καρδίτσα και την Καλαμάτα κι ας πάμε στον Πειραιά γιατί εκεί είναι το ζουμί. Στις 19/12/1989, η Τράπεζα Κρήτης (υπό εκκαθάριση) ασκεί αγωγή κατά του Ολυμπιακού, ζητώντας 608.000.000 δρχ, 8.125.000 γερμανικά μάρκα και 1.050.000 ελβετικά φράγκα. Με βάση τις ισοτιμίες της εποχής, η συνολική απαίτηση φτάνει λίγο πάνω από 1,5 δισ. δραχμές αλλά, επειδή η απαίτηση είναι έντοκη και το δικαιοπρακτικό επιτόκιο έφτανε μέχρι και 42%, ο Παλαιοκρασσάς φρόντισε να δώσει εγγύηση για 2,6 δισ. Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουώτσον!

Και τώρα, πάμε να γελάσουμε (ή να κλάψουμε, αν προτιμάτε):
Αγάπιος Καλταβερίδης. Στην μεταγραφή του
από την ελβετική Ξαμάξ, αντιστοιχούν τα
1,05 εκατ. φράγκα που ζητάει η Τράπεζα Κρήτης(*).

- Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά εξετάζει την αγωγή τής Τράπεζας Κρήτης και στις 5 Μαρτίου 2010 την κάνει δεκτή με την απόφασή του υπ' αριθ. 1446/2010 (Προσέξτε την χρονολογία τής απόφασης: 2010! Είκοσι ένα χρόνια μετά την κατάθεση της αγωγής!).
- Ο Ολυμπιακός προσφεύγει στο Εφετείο, το οποίο επικυρώνει την πρωτόδικη απόφαση με την απόφασή του 567/2011.
- Στις 28 Νοεμβρίου 2011, η πειραϊκή ΠΑΕ καταθέτει αίτηση στον Άρειο Πάγο, ζητώντας την αναίρεση της απόφασης του Εφετείου και, για να στηρίξει την αίτησή της, υποβάλλει συμπληρωματικά στοιχεία στις 29 Οκτωβρίου 2012.
- Στις 15 Οκτωβρίου 2013, ο Άρειος Πάγος δημοσιεύει την υπ' αριθ. 1903/2013 απόφασή του, με την οποία κάνει δεκτή εν μέρει την αίτηση του Ολυμπιακού. Επικυρώνει τις οφειλές των 608 εκατ. δραχμών και 8,125 εκατ. μάρκων αλλά ξαναστέλνει την υπόθεση στο Εφετείο για να εξεταστεί από άλλους δικαστές η οφειλή των 1,05 εκατ. ελβετικών φράγκων..

Κι ενώ η υπόθεση εξακολουθεί να σέρνεται στα δικαστήρια είκοσι έξι χρόνια μετά, οι τόκοι συνεχίζουν να τρέχουν. Με βάση τα κατά καιρούς ισχύοντα δικαιοπρακτικά επιτόκια, η οφειλή πρέπει να έχει σκαρφαλώσει κοντά στα 20 εκατ. ευρώ, αν δεν τα έχει ξεπεράσει. Μέχρι να τελεσιδικήσει, βλέπουμε. Ελπίζω να ζούμε ως τότε.

Και τώρα, το κερασάκι. Σύμφωνα με ενημερωτικό δελτίο τής ΠΑΕ Ολυμπιακός, υπάρχει και δεύτερη αγωγή τής Τράπεζας Κρήτης από 8/7/1992, για "2.973.017 δολ. ΗΠΑ, 3.221.391 Γερµανικά Μάρκα, 150.000 Ολλανδικά φιορίνια και 2.210 Ελβετικά Φράγκα εντόκως". Σε δραχμές, μιλάμε για άλλο ένα δισ. αλλά με τους τόκους ως σήμερα μαζεύεται άλλο ένα εικοσάρικο σε ευρώ. Το όλον, σαράντα εκατομμύρια ευρώ. Ο Ολυμπιακός έχει ασκήσει προσεπίκληση και αγωγή κατά του δημοσίου, ζητώντας του να καταβάλει τα 2,6 δισ. δραχμές (ήτοι 7,63 εκατ. ευρώ) για τα οποία είχε εγγυηθεί. Το ότι η εγγύηση είχε δοθεί "για χρέη από αγωγές που είχαν ήδη ασκηθεί κατά την έκδοση της υπουργικής απόφασης" (λεπτομέρεια πρώτη, πιο πάνω), δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία.

Φόρτσα, θρύλε!

----------------------------------------------------
(*) Για την ιστορία, ο πολυδιαφημισμένος Αγάπιος Καλταβερίδης έπαιξε μόνο 18 αγώνες με την φανέλλα του Ολυμπιακού, την σαιζόν 1988-1989, δίχως να δείξει κάτι ιδιαίτερο. Την επόμενη χρονιά μετακόμισε στον Ιωνικό Νικαίας.

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Το αιγαλεω μωρε και ο θρυλος να κερδιζουν,οι αλλοι να πα να γαμ...νε,ταδε εφη ο ζαρατουστρα του θρυλου θωμας μητροπουλος ο επιλεγομενος κοκκαλιαρης ,αν δεν κανω λαθος. Και μερες που ειναι χαθηκε ο κοσμος να τα χωσουν σε αυτα τα ρημαδια τα προαπαιτουμενα και ολα μαζι στον κωλο μας??

Ανώνυμος είπε...

Ο ΚΑΛΤΑΒΕΡΙΔΗς ΔΕΝ ΔΙΑΚΡΙΘΗΚΕ ΑΠΟ ΛΑΘΟς ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΒΑΖΕ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΟ ΣΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕς ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ ΟΤΑΝ ΤΙΣ ΕΠΛΕΝΕ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΕΞΕΙ Ο ΑΓΑΠΙΟΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ, ΟΤΑΝ ΕΓΙΝΕ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΗΤΑΝ ΑΡΓΑ .

Philip Alexander Hassialis είπε...

Και μετά αναρωτιούνται όλοι γιατί δηλώνω αντι-Ολυμπιακός.
Άει στα τσακίδια κρετίνοι.

Παναγιώτης είπε...

Αν και σε διαβάζω συχνά, αλλά σπάνια σχολιάζω, φ. Teddy, ποτέ δεν διάβασα κάτι μεροληπτικό απο 'σένα.
Αυτό είναι όμως πολύ οπαδικό, ελάχιστα ψαγμένο και πολύ επιλεκτικά γραμμένο.

Περί "χαρίσματος" χρεών του Ολυμπιακού...
Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ "χάρισμα χρέους" στον Ολυμπιακό. Είναι ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ και όχι χάρισμα όπως κάποιοι έντεχνα συνεχίζουν να λένε μέσα από μία σειρά αναληθών δημοσιευμάτων.
Συγκεκριμένα : Το σύνολο των χρεών του Ολυμπιακού προς το δημόσιο για τις χρονιές πριν την 27-03-1992 έφταναν το ποσό των 3.110.206.402 δρχ. και καταβλήθηκαν μέχρι τελευταίας δραχμής από την τότε διοίκηση. Το παραπάνω ποσό είχε ξεκινήσει από τα 872.478.812 δρχ. και προστέθηκαν προσαυξήσεις (αφού κανείς πριν την τωρινή διοίκηση δεν είχε πληρώσει από το 1987 εώς το 1992) ύψους 2.237.757.590 δρχ.
Εκτός από τις οφειλές προς το δημόσιο η διοίκηση του Ολυμπιακού είχε να αντιμετωπίσει δύο ακόμη αγκάθια που είχαν να κάνουν με οφειλές των προηγουμένων διοικήσεων της ΠΑΕ προς τρίτους :
1) Πρώτα για την περίπτωση των μεταγραφών των Όλεγκ Προτάσοφ και Γκενάντι Λιτοφτσένκο από την Ντιναμό Κιέβου, για την οποία ο Ολυμπιακός κατηγορήθηκε στην FIFA για απάτη. (Αν ήταν πράγματι, δεν θα τον είχαν αποβάλει απ' τα ευρ. κύπελα;;;)
2) Για υποχρεώσεις προς άλλες ΠΑΕ (π.χ. οι οφειλές στην Λάρισα από την μεταγραφή του Βασίλη Καραπιάλη).
Για την υπόθεση Προτάσοφ και Λιτοφτσένκο, η ΠΑΕ κατέβαλλε στην Ντιναμό Κιέβου - μετά από εντολή της FIFA - το ποσό των 718.000.000 δρχ. και έτσι αποκαταστάθηκε το κύρος του Ολυμπιακού εκτός συνόρων. Για τις άλλες οφειλές των διοικήσεων προς τρίτους πριν τον Μάρτιο του 1992, η ΠΑΕ κατέβαλλε το ίδιο διάστημα το ποσό των 250.000.000 δρχ.
Συνολικά δηλαδή εκτός από το ποσό των 3.110.206.402 δρχ. που κατεβλήθησαν στο Ελληνικό Δημόσιο, ακόμη 1.000.000.000 δρχ. δόθηκε για οφειλές προς τρίτους.
Στα παραπάνω ποσά να προσθέσουμε και τα χρήματα που ήδη πληρώθηκαν προς το Ελληνικό Δημόσιο την περίοδο 1992-2001 και προέρχονταν από άλλες δραστηριότητες της εταιρείας με σημαντικότερο τον τομέα των φόρων για μεταγραφές ποδοσφαιριστών και τις ανανεώσεις των συμβολαίων, καθώς επίσης και τον ΦΠΑ που έχει καταβληθεί επίσης προς το κράτος.
Αυτό το ποσό ξεπερνά τα 5 δις. δρχ. και σε συνάρτηση με τα προηγούμενα η διοίκηση του Σωκράτη Κόκκαλη έχει πληρώσει μέχρι τελευταίας δραχμής στο δημόσιο ποσό που ίσως να αγγίζει τα 9 δισεκατομμύρια δραχμές.
Χάρισμα, δηλαδή...

Γιατί δεν γράφεις και για κάτι άρθρα 44, 99 με τα οποία πολύς απλός κοσμάκης κλαίει ακόμα τα λεφτά του;;;

Παναγιώτης είπε...

Φιλαράκο, πολλοί δηλώνουν αντιΚΚΕ απο άγνοια, να σε κατατάξω για τον ίδιο λόγο στους αντι-Ολυμπιακούς;;;;;