To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.
Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν. Οι ιδέες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα. Άρα, η αντιγραφή επιτρέπεται.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

2 Δεκεμβρίου 2014

Λίγες γραμμές για τον Νίκο Ρωμανό

Έλαβα και δημοσιεύω, προσυπογράφοντάς το, το παρακάτω μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Είναι γραμμένο από μια πειραιώτισσα εκπαιδευτικό, τα πλήρη στοιχεία τής οποίας έχω στην διάθεσή μου αλλά δεν δημοσιοποιώ επειδή δεν έχω την εξουσιοδότησή της (αν θέλει η ίδια, μπορεί να τα προσθέσει ως σχόλιο στο κείμενο). Ο τίτλος του κειμένου είναι δικός της:


Φίλοι και φίλες,

με χωρίζει πολιτική άβυσσος από τον νεαρό απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό. Παράλληλα, το αγόρι αυτό έχει την ηλικία του γυιού μου, ο οποίος βαθύτατα πολιτικοποιημένος και κοινωνικά ευαίσθητος (με άλλη -το τονίζω- πολιτική ένταξη) από ΤΥΧΗ (μια και συγκυρίες αποφασίζουν κάθε φορά το ποιός είναι εντός ή εκτός νόμου) βρίσκεται σπίτι του!

Κάθε νέος άνθρωπος συμβολίζει πολλά και υπόσχεται τα πάντα, όχι μόνο για το σπίτι του μα και για την κοινωνία, πόσο μάλλον όταν πιστεύει πως μπορεί να αλλάξει τα πάντα σε αυτήν και να την κάνει καλύτερη. Με τον όποιο τρόπο και αν εκείνος νομίζει σωστό, σε τούτο πρέπει να σταθούμε: ότι έχει αξίες και για εκείνες μάχεται.

Και το δικαίωμα στη μόρφωση είναι αναφαίρετο δικαίωμα για κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα νέο!

Τούτο το αγόρι συνεχίζει. Το σπασμένο παιχνίδι του γίνεται δάχτυλο και δείχνει ...

Τρείς παίδες εν καμίνω υμνούν οι θρησκευάμενοι και ο επίσημος κλήρος.

Παις εν καμίνω ο Ρωμανός, για την σύγχρονη Ρώμη και τον Διοκλητιανό της .

Για το δικαίωμά του να μάθει!

Αναρωτιέμαι τι φοβούνται περισσότερο; Τον ίδιο ή τη ΓΝΩΣΗ και την ΜΟΡΦΩΣΗ;

Τι τους τρομάζει; Το ότι πήγε να ληστέψει ή το γιατί, η ΠΡΑΞΗ ή η ΣΚΕΨΗ;

Και τούτη εδώ η Πολιτεία που σωφρονίζει, πόσο ανασφαλής νοιώθει για τις πρωτεύουσες αξίες της, που, αντί να του προτείνει "μάθε παιδί μου γράμματα να μπείς στον ίσιο δρόμο", τον θέλει "τελειωμένο", είτε ζωντανό στη φυλακή είτε νεκρό ή σακάτη από απεργία πείνας;

Δεν θα προσθέσω κάποια αυτονόητα μελοδραματικά, τα οποία όμως περνάν από το μυαλό μου και με στοιχειώνουν. Δε θα σας περιγράψω πόσο μπαίνω στη θέση των γονιών του και με πιάνει κρύος ιδρώτας. Δε θα φτωχύνω τη σκέψη μου βάζοντας φιλάνθρωπα επιχειρήματα σε αυτό το κείμενο. Η σοβαρότητα με την οποία ο Ρωμανός αντιμετωπίζει τη μοίρα του δε μου το επιτρέπει. Μιλάω για έναν πιτσιρικά που, όσο κι αν μπαχαλάκικα και άστοχα (μιλάω πάντα απ' τη δική μου ιδεολογική σκοπιά) σπατάλησε την ακμή του, αυτή τη στιγμή έχει μεταμορφωθεί σε φλεγόμενη βάτο που φωτίζει τα ψεύτικα λόγια τα μεγάλα ενός σάπιου συστήματος και αποκαλύπτει την απόλυτη γύμνια του βασιλιά του.

Η εκπαίδευση (η όποια εκπαίδευση) θα έπρεπε να αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της διαδικασίας κοινωνικής επανένταξης για όποιον αποφασίστηκε πως έσφαλε.

Για μένα, ο Ρωμανός είναι ο γυιός της κάθε μάνας που έχει δικαίωμα να πάθει και να μάθει, να μάθει και να πάθει, να αγαπηθεί και να αγαπήσει, να τιμωρήσει και να τιμωρηθεί, να συν-χωρέσει στον κόσμο και να συν-χωρεθεί από τον κόσμο... Είναι ο γυιός της κάθε μάνας που πρέπει να ζήσει.

------------------------------------

Σημείωση (άσχετη)

Σε όλους όσους έκαναν βούκινο την "ιστορία λαδιού" της περασμένης Τετάρτης, αναδημοσιεύοντάς την σε δεκάδες ιστοτόπους και κοινοποιώντας την στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φροντίζοντας να μαθευτεί όχι μόνο σε όλη την Ελλάδα αλλά και πέρα από τα σύνορα, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς. Ένα ευχαριστώ, όχι επειδή αύξησαν την επισκεψιμότητα του ιστολογίου μου (ήμαρτον!) αλλά επειδή η φωνή τους μου πρόσφερε την ικανοποίηση να διαπιστώσω άλλη μια φορά ότι πράγματι υπάρχει διάθεση ώστε η αόριστη ελπίδα για έναν καλύτερο αυριανό κόσμο να μετουσιωθεί σε σιγουριά. Καλό αγώνα σε όλους!

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Διαβάστε στο παρακάτω link για τη δυνατότητα που δίνεται στον ακροδεξιό Breivik να σπουδάσει στο Παν/μιο.Σημειωτέον ότι ο εν λόγω καθάρισε καμιά 80αριά άτομα.
http://www.theguardian.com/commentisfree/2013/sep/12/anders-breivik-university-oslo

Cos είπε...

"Ο Νίκος Ρωμανός μέσα στα εικοσιένα χρόνια της ζωής του πρόλαβε ήδη και εκτός από τη δική του «έζησε» και τις ζωές πολλών που ποτέ δεν έζησαν τη δική τους."
Από το ιστολόγιο ¨Οικοδόμος".

Ανώνυμος είπε...

Το αμετροεπές συναίσθημα βλάπτει σοβαρά την ορθοκρισία, θα ηθελα να πω σε όσους προβάλλουν συναισθήματα πάνω στο Ρωμανό που δεν ειναι δικά του. Δεν τον τιμώρησαν για καμία πράξη του με στέρηση μόρφωσης. Δεν έπεισε όμως με τις λέξεις και τη στάση του τον ανακριτή οτι δεν θα δραπέτευσε. Εάν απλά καθιερωνόταν ως κανόνας η εξ αποστάσεως φοίτηση και εξαίρεση το βραχιολάκι, θα μιλούσαμε ωστόσο για νίκη του Ρωμανού. Η αγωνιστικότητα έχει την αξιοσύνη της όπως και να το κάνουμε. Το οτι όμως το σύστημα γονάτισε και έφτασε να βγάλει νόμο που παρακάμπτει τη γνώμη του ανακριτή για υποδίκους και δίνει εκπαιδευτική άδεια χωρίς χρονικόυς ή άλλους (φύση του εγκλήματος) περιορισμούς ειναι μια μεγάλη αποτυχία. Δικαιώματα υπάρχουν αλλά δεν ειναι ποτέ απόλυτα γιατί ειναι απαραίτητος ο συγκερασμός τους με έκείνα των άλλων, αν θέλουμε να ζούμε ειρηνικά.Έτσι, αν κάποιος ασκήσει βία, η ελευθερία του να πάει να παρακολουθήσει πανεπιστήμιο τίθεται υπό όρους.