To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

19 Μαρτίου 2014

Μια ηλεκτρική ιστοριούλα

Μια φορά κι έναν καιρό, σε τούτον εδώ τον τόπο υπήρχε μια πολυεθνική που την έλεγαν ΠΕΣΙΝΕ. Η ΠΕΣΙΝΕ επεξεργαζόταν βωξίτη κι έβγαζε αλουμίνιο και λεφτά. Μόνο που για να βγάλεις αλουμίνιο χρειάζεται μια διαδικασία η οποία απαιτεί πολύ ηλεκτρικό ρεύμα κι έτσι, επειδή το ρεύμα κοστίζει, δεν βγάζεις όσα λεφτά θα ήθελες. Έτσι, λοιπόν, τα αφεντικά τής ΠΕΣΙΝΕ ήσαν πολύ στενοχωρημένα και δεν ήξεραν πώς να τα φέρουν βόλτα.

Ευτυχώς, σε τούτον εδώ τον τόπο η εξουσία δείχνει πάντοτε κατανόηση στα προβλήματα των πολυεθνικών και των βιομηχάνων γενικώτερα). Αυτό το ήξεραν οι Πεσινέδες, οπότε αποφάσισαν να πάνε στον πρωθυπουργό τής χώρας να κλαφτούνε. Πήγαν, λοιπόν, στον πρωθυπουργό και κλάφτηκαν. Εκείνη την εποχή πρωθυπουργός ήταν ο πυκνοφρύδης Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο θείος τού μπουχέσα, ο οποίος χαρακτηριζόταν από ιδιαίτερη ευαισθησία στα κάθε λογής προβλήματα των βιομηχάνων. Έτσι, ο Καραμανλής αποφάσισε να κάνει μια ειδική σύμβαση διάρκειας 32 χρόνων, που επέτρεπε στην ΠΕΣΙΝΕ να αγοράζει από την ΔΕΗ το ρεύμα που χρειαζόταν σε τιμή κάτω από το κόστος. Και βρέθηκε η ΠΕΣΙΝΕ να χρεώνεται προς 7 δραχμές την κιλοβατώρα, την ώρα που οι αγρότες χρεώνονταν 14 για τα αρτεσιανά τους και οι νοικοκυραίοι 22 για τα σπίτια τους.

Τα 32 χρόνια πέρασαν και η σύμβαση έφτασε στο τέλος της αλλά οι Πεσινέδες δεν ανησύχησαν. Το είχαν μάθει το κόλπο: θα πήγαιναν πάλι στον πρωθυπουργό να κλαφτούνε. Βέβαια, ο Καραμανλής είχε φύγει πια αλλά στην καρέκλα βρισκόταν ένας άλλος ευαίσθητος άνθρωπος, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Αν κι εκείνη την εποχή ο Μητσοτάκης είχε ένα κάρο προβλήματα στο κεφάλι του (τα οποία του τα δημιουργούσε κυρίως ένα δικό του παιδί, ο Αντώνης με την φράντζα), έδειξε μεγάλη κατανόηση και παρέτεινε την σύμβαση άλλα 14 χρόνια, ίσαμε το 2006. Και η ζωή συνεχίστηκε.

Τα χρόνια περνούσαν και κάποια στιγμή οι Πεσινέδες πούλησαν το μαγαζί, το οποίο το αγόρασε ο όμιλος Μυτιληναίου και του άλλαξε το όνομα, κάνοντάς το "Αλουμίνιον της Ελλάδος". Η σύμβαση με την ΔΕΗ συνέχισε να ισχύει αλλά κάποτε έφτασε το 2006. Το πρόβλημα του Μυτιληναίου ήταν ότι τώρα οι συνθήκες τού Μάαστριχτ και της Λισαβόνας δεν επέτρεπαν τις κλάψες σε πρωθυπουργούς. Έτσι, ο Μυτιληναίος βρήκε άλλο κόλπο για να συνεχίσει να αγοράζει φτηνό ρεύμα: πήγε στα δικαστήρια κι έβγαλε ασφαλιστικά μέτρα κατά της ΔΕΗ μέχρι την τελική δίκη τον Μάιο του 2008.

Τότε ήταν που εγινε μπάχαλο. Το δικαστήριο δικαίωσε την ΔΕΗ κι ο Μυτιληναίος βρέθηκε να χρωστάει πάνω από 107 εκατομμύρια ευρώ και να απειλεί ότι θα κλείσει το εργοστάσιο. Τελικά, το χρέος του κουρεύτηκε κατά 25% περίπου και η ΔΕΗ δέχτηκε να πληρωθεί με ευκολίες. Κυρίως, όμως, δέχτηκε να συνεχίσει να πουλάει με μεγάλη έκπτωση ρεύμα στο εργοστάσιο. Τούτη την φορά δεν θα το έδινε σχεδόν τζάμπα αλλά και πάλι ο Μυτιληναίος θα αγόραζε στην μισή τιμή από εκείνη που αγοράζει ο μέσος καταναλωτής: 40,7 ευρώ την μεγαβατώρα έναντι 80. Ακόμα κι έτσι, όμως, ο Μυτιληναίος κακοκαρδίστηκε, οπότε η εξουσία αποφάσισε να τον καλοπιάσει για να τον γλυκάνει. Την αρχή έκανε ο τότε υπουργός ανάπτυξης Χρήστος Φώλιας.

Εκείνη την εποχή, ο Μυτιληναίος είπε να φτιάξει μια μονάδα παραγωγής ρεύματος από φυσικό αέριο, προκειμένου να παράγει μόνος του το ρεύμα που απαιτούσε η ενεργοβόρα επεξεργασία τής αλουμίνας. Γι' αυτή την μονάδα έβγαλε άδεια Συμπαραγωγού Ηλεκτρισμού Θερμότητας και την ενέταξε στα σχετικά επιδοτούμενα προγράμματα, απ' όπου τσίμπησε μια επιδοτησούλα 16 εκατομμυρίων ευρώ. Όμως, μόλις πήρε την επιδοτησούλα, έκανε μια αιτησούλα στο υπουργείο ανάπτυξης για μετατροπή τής άδειας συμπαραγωγού σε άδεια ανεξάρτητου παραγωγού. Ποιά είναι η διαφορά; Ο συμπαραγωγός καταναλώνει το ρεύμα που παράγει, ο ανεξάρτητος παραγωγός το πουλάει. Ο Φώλιας ενέκρινε την μετατροπή. Αποτέλεσμα: η "Αλουμίνιον της Ελλάδος" πουλάει το ρεύμα που παράγει στην ΔΕΗ προς 55 ευρώ την μεγαβατώρα και αγοράζει όσο ρεύμα χρειάζεται από την ΔΕΗ προς 40,7 ευρώ την μεγαβατώρα. Ωραίο; Και 16 εκατομμύρια επιδότηση και 14,3 ευρώ κέρδος ανά μεγαβατώρα!

Λίγο αργότερα ήρθε στην εξουσία το ΠαΣοΚ και στο υπουργείο περιβάλλοντος η Τίνα Μπιρμπίλη. Ο Μυτιληναίος καταφέρνει και μετατρέπει την άδειά του σε "υψηλής αποδοτικότητας", διότι έτσι θα μπορεί να απολαμβάνει ιδιαίτερα προνόμια, όπως την πώληση του ρεύματος που παράγει σε υψηλές τιμές ΑΠΕ. Μόνο που η Μπιρμπίλη τα στηλώνει και εγκρίνει ως ΑΠΕ μόνο τα 35 από τα 340 mw που παράγει ο Μυτιληναίος. Ευτυχώς για τον βιομήχανο, ο Γιωργάκης κάνει ανασχηματισμό στέλνοντας την Μπιρμπίλη σπίτι της και τον πρώην οικονομικάριο Γιώργο Παπακωνσταντίνου στο υπουργείο περιβάλλοντος. Πρώτη δουλειά τού Παπακωνσταντίνου είναι να φέρει στην βουλή τον Ν.4001/2011, το άρθρο 197 του οποίου καταργεί τη ρήτρα των 35 mw. Έτσι, ο Μυτιληναίος μπορεί πλέον να πουλάει όλο το ρεύμα που παράγει ως ΑΠΕ.

Τί κέρδισε με την ρύθμιση Παπακωνσταντίνου ο Μυτιληναίος; Πρώτα-πρώτα, η ΔΕΗ υποχρεούται να αγοράζει την παραγωγή του κατά προτεραιότητα, άρα ο όμιλος παράγει έχοντας σίγουρη την πώληση. Κυρίως, όμως, πετυχαίνει καλύτερη τιμή από εκείνη που παίρνουν οι άλλοι παραγωγοί, η οποία μπορεί, σε συνθήκες αυξημένης ζήτησης, να φτάσει και τα 130 ευρώ την μεγαβατώρα! Μ' αυτά και μ' αυτά, ο όμιλος κερδίζει από το ρεύμα καμμιά εβδομηνταριά εκατομμυριάκια ετησίως. Pas mal!


Και τώρα το κερασάκι. Θα θυμάστε ότι πρόσφατα ο ΣΕΒ διατύπωσε προς την κυβέρνηση μια σειρά από αιτήματα, μεταξύ των οποίων ήταν και η μείωση του ενεργειακού κόστους, κάτι που -υποτίθεται πως- θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας. Φυσικά, ανάμεσα σ' αυτές τις βιομηχανίες που φωνάζουν για "φτηνότερο ρεύμα" είναι και η "Αλουμίνιον της Ελλάδος", του ομίλου Μυτιληναίου...

4 σχόλια:

Δημήτρης είπε...

Αυτονόητα φυσικά όλα αυτά σε μια βαθύτατα ταξική, αγράμματη (παρά τα "πτυχία" της) άρα και μη ελεύθερη κοινωνία, όπου το ατομικό οικονομικό κέρδος με όποιο τρόπο, είναι το ύψιστο αγαθό της, είναι ο ορισμός της επιτυχίας, είναι ο Θεός της, είναι η ίδια η ζωή της και ο λόγος ύπαρξής της, των μικρών και μεγάλων μελών της. Μη ξεχνάμε πως οι "μεγαλοπαράγοντες" ποδοσφαιρικών ομάδων με τα πούρα είναι λαϊκοί ήρωες εδωπέρα. Πως να μη "πετύχει" ο Μυτιληναίος? Και θα συνεχίσουν να "πετυχαίνουν", ακόμα πιο κραυγαλέα, ακόμα πιο ξενδιάντροπα, αν δεν κάτσει η μάζα να σκεφτεί, να δει τον κόσμο με τα δικά της μάτια, όχι μέσω της τηλεόρασης και της "δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης". Άρα να πάψει να είναι "λαός" και να γίνει σύνολο προσώπων, με συνείδηση και σκέψη. Μόνο τότε έχει την ελπίδα να πετύχει ανατροπή και να ζήσει πιο ανθρώπινα.

"Ὑποτάξετέ μας, κάνετέ μας δούλους, μὰ δῶστε μας νὰ φᾶμε". ... "Γιατί δὲν ὑπάρχει γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀπομένει ἐλεύθερος, ἔγνοια πιὸ μόνιμη, πιὸ ἀγωνιώδης, ἀπ᾿ τὴν ἀναζήτηση ἑνὸς πλάσματος γιὰ νὰ τὸ προσκυνήσουν." (Φιόντορ Ντοστογιέφσκι - Ο Μέγας Ιεροεξεταστής)

ΥΓ. Να παρατηρήσω ότι 40 και 50 ευρώ ανά κιλοβατώρα είναι σίγουρα λανθασμένο νούμερο. Πιθανότατα εννοείς "μεγαβατώρα".

dhmhtrhs είπε...

Αχ και να το διάβαζαν πολλοί αυτό...
Μα δυστυχώς τα χαϊβάνια βαριούνται να διαβάσουν.
Κι όταν έρθει η ώρα της κάλπης ορθώνονται με την πρόσκαιρη δύναμή τους και λεν πως οι κομμουνιστές μιλάνε ξύλινη γλώσσα.
Χαϊβάνια...

Ανώνυμος είπε...

Πολλή καλό το άρθρο!!!!
Μία κριτική έχω μόνο να κάνω.
Το άρθρο μπερδεύει τις εξουσίες.
Αναφέρετε στην κυβέρνηση λέγοντάς τους απλός εξουσία. Εξουσία είναι το κεφάλαιο δηλαδή στην προκειμένη η ΠΕΣΙΝΕ και ο Μυτιλινηναίος. Αυτοί είναι η οικονομική εξουσία που καθορίζει το τι θα κάνει η πολιτική εξουσία. Όσο αφήνουμε απείραχτη την οικονομική εξουσία. πάντα η πολιτική εξουσία θα είναι όργανό της εξουσιάζοντας τα πάντα.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Γιάννης

Ανώνυμος είπε...

"....Και βρέθηκε η ΠΕΣΙΝΕ να χρεώνεται προς 7 δραχμές :o την κιλοβατώρα, την ώρα που οι αγρότες χρεώνονταν 14 για τα αρτεσιανά τους και οι νοικοκυραίοι 22 για τα σπίτια τους...."

Μέχρι εδώ διάβασα.
Αδερφέ, έχεις ακούσει τίποτα για τη λεγόμενη λιανική τιμή (όταν κάποιος αγοράζει ένα τεμάχιο) και τη χονδρική (όταν κάποιος αγοράζει 1000 τεμάχια για επαγγελματική χρήση) ;
Τώρα για το "κάτω του κόστους" που γράφεις, θα πρέπει ν' αποδειχθεί και είναι λίγο δύσκολο γιατί όταν μιλάμε για μια ΔΗΜΟΣΙΑ εταιρεία όπως η ΔΕΗ, πρέπει να ερευνήσουμε και όλα τα τυχόν τοπικά αλλά και ΔΗΜΟΣΙΑ οφέλη από τη λειτουργία της ΠΕΣΙΝΕ εκείνη την περίοδο.