To Cogito ergo sum συλλογάται λέφτερα και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ατέχνως.

Η γλώσσα κόκκαλα τσακίζει

(...) ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα κι ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό κι ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η δικαιοσύνη και ο νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί το σύννεφο που περνάει, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά αν γίνεται μέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και τελικά, για να ολοκληρωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, ας ιδιωτικοποιηθούν και τα κράτη, παραδίδοντας για κάποιο χρονικό διάστημα την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρείες, που θα λειτουργούν σε καθεστώς διεθνούς ανταγωνισμού. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία τού κόσμου...

Και τώρα, ας ιδιωτικοποιηθεί επίσης και η πουτάνα που τους γέννησε όλους.


[Ζοζέ Σαραμάγκου, "Τετράδια του Λαντσαρότε - Ημερολόγιο ΙΙΙ, 1993-1995" - Μετάφραση από τα πορτογαλικά: Cogito ergo sum]

11 Μαΐου 2013

Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ - 2. Η ΕΣΣΔ σε κίνδυνο

Κι ενώ η δύση κοιμόταν τον ύπνο τού δικαίου, στην Μόσχα οι ανησυχίες εντείνονταν. Η ελπίδα ορισμένων αιθεροβαμόνων πως το γερμανικό προλεταριάτο θα επαναστατούσε κόντρα στην αυξανόμενη ισχύ τού φασισμού, απορριπτόταν ασυζητητί από τους θεωρητικούς αναλυτές τού μαρξισμού, οι οποίοι ήσαν πεπεισμένοι -ορθώς- πως, με δεδομένο ότι η σοσιαλδημοκρατία στήριζε τους ναζί, τα λαϊκά στρώματα όχι μόνο δεν θα επαναστατούσαν αλλ' αντιθέτως θα συντάσσονταν με τον Χίτλερ.

Παράλληλα, ο δαιμόνιος Στάλιν με το επιτελείο του είχαν κάνει φύλλο και φτερό το ευαγγέλιο του χιτλερισμού, δηλαδή το διαβόητο βιβλίο τού Χίτλερ Ο Αγών μου (Mein Kampf), όπου τα σχέδια του φύρερ εξετίθεντο πεντακάθαρα και δεν επιδέχονταν αμφισβητήσεων, όσον αφορούσε τις προθέσεις τού Χίτλερ απέναντι στην Σοβιετική Ένωση: αυτά τα σχέδια μιλούσαν ευθέως για εξάλειψη της μαρξιστικής ιδεολογίας. Παράλληλα, ο Χίτλερ απέκλειε κάθε περίπτωση επέκτασης της Γερμανίας προς την Μεσόγειο ή και προς τις βόρειες ακτές τής Αφρικής, ενώ επικεντρωνόταν σε αυτό που ανέκαθεν εθεωρείτο ως ουσία των γερμανικών επιδιώξεων: το Drag nach Osten, δηλαδή την επέκταση προς ανατολάς, εις βάρος των σλαβικών λαών, ειδικώτερα δε των ρώσσων και των ουκρανών.

Με σαφή την φιλοδοξία τού Χίτλερ να κερδίσει, για λογαριασμό της Γερμανίας εδάφη τής Σοβιετικής Ένωσης και όχι τμήματα των βρεττανικών ή γαλλικών αποικιών, η κατάσταση ήταν επικίνδυνη για τους σοβιετικούς. Εξ άλλου, κατά τον Α' Π.Π. οι γερμανοί είχαν νικήσει κατ' επανάληψη τα τσαρικά στρατεύματα, αφήνοντας πικρές αναμνήσεις και αίσθηση ταπείνωσης στους ρώσσους. Κι αν στο μεταξύ η ΕΣΣΔ είχε ισχυροποιηθεί στρατιωτικά και αναπτυχθεί βιομηχανικά, είχε να σκέφτεται όχι μόνο τους γερμανούς αλλά και τους ιάπωνες, οι οποίοι την αψηφούσαν ευθέως στην ανατολή, καταλαμβάνοντας την Μαντζουρία.

Τότε ο Στάλιν συνέλαβε την ιδέα να προσεγγίσει όσες καπιταλιστικές χώρες μπορεί να αισθάνονταν ότι απειλούνταν από την ισχυροποίηση της Γερμανίας. Πρώτη του δουλειά ήταν να πλησιάσει τους γάλλους και να διερευνήσει τις προθέσεις τους σχετικά με την τήρηση της γαλλορωσσικής συμμαχίας, η οποία είχε συμφωνηθεί τόσο με την συμφωνία του 1891 όσο και με την στρατιωτική σύμβαση του 1892. Όμως, οι Γάλλοι (πιεζόμενοι ταυτόχρονα και από άλλες κυβερνήσεις, όπως είπαμε χτες) δεν είχαν καμμιά διάθεση να καθήσουν στο ίδιο τραπέζι με τον Στάλιν. Έτσι, βρήκαν ως πρόφαση για να "στρίψουν α λα γαλλικά" το ότι η εν λόγω συμμαχία είχε γίνει με την Ρωσσία, η οποία δεν υπήρχε πλέον ως αυτόνομο κράτος. Κατά βάθος, όμως, είχαν στον νου τους δυο πράγματα: πρώτον, αισθάνονταν ασφαλείς έναντι του οποιουδήποτε γερμανικού κινδύνου, λόγω της περίφημης "Γραμμής Μαζινό" και, δεύτερον, ήσαν σίγουροι ότι ο Χίτλερ θα εκινείτο (αν εκινείτο) προς ανατολάς, οπότε δεν είχαν κανένα λόγο να σπεύσουν σε βοήθεια των κομμουνιστών.

Επίσης, το καλοκαίρι του 1935 ο Στάλιν πέρασε προς όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της δύσης (μέσω Κομιντέρν) την οδηγία να εγκαταλειφθεί η πολιτική σύγκρουσης με την σοσιαλδημοκρατία ή με άλλες αριστερές δυνάμεις και ταυτόχρονα να ενεργοποιηθούν διαδικασίες σύμπηξης Λαϊκών Μετώπων. Από πρώτη άποψη, η οδηγία δείχνει ως οπισθοχώρηση της επαναστατικής διαδικασίας. Όμως, η ιδέα τού Στάλιν ήταν να αποφευχθεί με κάθε τρόπο στην Ευρώπη  η εδραίωση αντικομμουνιστικών ή φιλοφασιστικών κυβερνήσεων (πιθανών μελλοντικών συμμάχων τού Χίτλερ) και, παράλληλα, να προωθηθεί η άνοδος στην εξουσία κάποιων δυνάμεων που θα ήσαν διατεθειμένες να συμμαχήσουν με την ΕΣΣΔ.

Στο μεταξύ, η σοβιετική διπλωματία είχε καταφέρει να γίνει δεκτή η χώρα στην Κοινωνία των Εθνών (τον πρόδρομο του σημερινού ΟΗΕ) το 1934, αλλά από το σημείο αυτό μέχρι το να θεωρηθούν οι κομμουνιστές ως επιθυμητοί σύμμαχοι η απόσταση ήταν αβυσσαλέα. Η δύση δεν καλόβλεπε την αύξηση των σοβιετικών εξοπλιστικών προγραμμάτων, φοβούμενη πως ο Στάλιν δεν θα χρησιμοποιούσε τα όπλα του μόνο κατά της Γερμανίας.

Έτσι, η προσπάθεια του Στάλιν να ξυπνήσει τους μακαρίως κοιμωμένους ευρωπαίους έπεσε στο κενό. Οι νικητές τού Α' Π.Π. δεν πήραν χαμπάρι τον κίνδυνο ούτε όταν η Ιαπωνία χτύπησε την Μαντζουρία στις 19/9/1931, ούτε όταν η Ιταλία εισέβαλε στην Αιθιοπία στις 25/11/1935, ούτε όταν η Γερμανία με την Ιαπωνία υπέγραψαν στις 25/11/1936 σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας κατά των χωρών-μελών της Κομμουνιστικής Διεθνούς (το γνωστό ως "Σύμφωνο Αντικομιντέρν"), το οποίο συνιστούσε απροκάλυπτη παραβίαση των όρων τής Συνθήκης των Βερσαλλιών. Όσο εκτιμούσαν πως η Γερμανία δεν συνιστούσε κίνδυνο παρά μόνο για την ΕΣΣΔ, όλα ήταν καλά.


Λένε πως ο Χίτλερ παραβίασε κατάφωρα την Συνθήκη των Βερσαλλιών και κακώς οι σύμμαχοι της πρώην Αντάντ δεν αντέδρασαν. Λάθος. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών παραβιάστηκε με τις ευλογίες των συμμάχων, για να μη πούμε ότι παραβιάστηκε πρώτα απ' αυτούς. Στην ουσία, ο Χίτλερ δεν παραβίασε παρά μόνο...ανοιχτές πόρτες.

Στο επόμενο σημείωμα θα επιχειρήσουμε μια σύντομη παρουσίαση του διπλωματικού πλέγματος από τα τέλη του 19ου αιώνα έως την άνοδο των ναζί στην εξουσία. Έτσι, θα καταλάβουμε καλύτερα το πώς παίχτηκε το παιχνίδι την περίοδο 1933-1939 αλλά θα έχουμε και την ευκαιρία να πούμε περισσότερα για την γαλλορωσσική συμμαχία, ικανοποιώντας όσους θα ήθελαν περισσότερα στοιχεία γι' αυτήν (σημειώστε ότι θα δυσκολευτείτε να βρείτε ιστορικό βιβλίο που να εγκαλεί τους γάλλους για την αδρανοποίηση αυτής της συμφωνίας).

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

''Ο δαιμόνιος Στάλιν''.Πολυ καλό με έκανες και γέλασα.
Αν έγραφες ο δαίμονας θα είσουν πιό κοντά στα πράγματα.
Οσο για την διαστρέβλωση της ιστορίας,καλή δεν λέω η προσπάθειά σου,αλλά έχουν προηγηθεί άλλοι πιό μαστόροι από σένα χωρίς να καταφέρουν και σπουδαία πράγματα.
Προσπάθησαν και αυτοί να ηρωποιήσουν τον Στάλιν και να παρουσιάσουν το κατάπτυστο σύμφωνο σαν ''αμυντικό''σχέδιο για να κερδηθεί δήθεν χρόνος,αλλά η ιστορία δεν παίζει και τους τιμώρησε οικτρά.

Teddy είπε...

@ Ανώνυμος

Δεν με παραξενεύει πλέον το γεγονός ότι οι ανέδραστοι αφορισμοί και τα ανερμάτιστα ουρλιαχτά κρύβονται πάντοτε πίσω από μια ανωνυμία. Τέλος πάντων, ας πάμε στο προκείμενο.

Πρώτα-πρώτα, συμφωνώ ότι υπάρχουν "άλλοι, πιο μαστόροι από μένα". Άλλωστε, δεν καμώθηκα ποτέ τον "ειδικό" (άπαγε της βλασφημίας!).

Πάμε παρακάτω. Το γενικόλογο σχόλιό σου λέει πολλά αλλά δεν υποδεικνύει κάποιο λάθος. Μήπως ανέφερα κάποια ανακρίβεια; Μήπως αλλοίωσα κάποιο ιστορικό γεγονός; "Ει κακώς ωμίλησα, μαρτύρησον περί του κακού, ει δε καλώς, τί με δέρρεις;"

Όσον αφορά δε το "κατάπτυστο σύμφωνο", αναρωτιέμαι γιατί δεν περιμένεις να δεις τι στοιχεία θα παρουσιάσω, πριν βιαστείς να το χαρακτηρίσεις;

Εκτός, βέβαια, αν έχεις εσύ στοιχεία που αποδεικνύουν το "κατάπτυστον" του πράγματος, οπότε...ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

TRASH είπε...

Το γεονός πως στο ανατολικό μέτωπο σημειώθηκε το 80%(!) των συνολικκών απωλειών των Ναζί, και πως οι Σοβιετικοί είχαν από μόνοι τους περισσότερα θύματα και καταστροφές από τους Άγγλους, τους Γάλλους και τους Αμερικάνους μαζί(!), θα έφτανε κανονικά από μόνο του για να καταδείξει την αστειότητα σχολιασμών όπως του παραπάνω ανώνυμου.
Αλλά πάλι, το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπερντροπ εμπόδισε τα σχέδια των Αγγλογάλλων και έδωσε στον πόλεμο την μορφή που τελικά είχε.
Θα ήθελαν να το χαρακτηρίσουν "κατάπτυστο" από πλευράς της Γερμανίας που έβαλε έστω και για λίγο τα ιδιέταιρα δικά της συμφέροντα πάνω από τον συνολικό αντικομμουνισμό της, αλλά προς το παρόν δεν μπορούν. Παρόλα αυτά κάποιες δειλές φωνές αρχίζουν να κατηγορούν τις δυτικές χώρες για την τότε συμμαχία τους με την ΕΣΣΔ.
Και αυτές δεν τολμάνε ακόμη να τις κατηγορήσουν για την μη-συμμαχία τους με τον Χίτλερ εναντίον της ΕΣΣΔ, παρόλο που αυτό το σενάριο παίζοταν καθόλη την διάρκεια του πολέμου...

Sparrow είπε...

Εξαιρετικό το άρθρο σου. Όπως και η απάντησή σου στον Ανώνυμο!
Κάτι τέτοιοι τύποι, όπως ο πιο πάνω Ανώνυμος, που δήθεν ενδιαφέρονται για την ιστορική αλήθεια, το μόνο που ξέρουν είναι να αναπαράγουν τη γνωστή κασέτα σα πρόβατα. Τους έχω βαρεθεί, τρώνε τη μια τάπα μετά την άλλη, αλλά φαίνεται τους αρέσει το δούλεμα..
Μόλις όμως κληθούν να παρουσιάσουν τα πραγματικά γεγονότα, είναι τελείως ανίκανοι και ανιστόρητοι και δεν μπορούν να συζητήσουν επί της ουσίας.
Μόλις τελειώσει η κασέτα τους, το ρίχνουν στα ανέκδοτα με τον Τοτό κι όταν τελειώσουν κι αυτά, σου απαντάνε κλέβοντας & αναποδογυρίζοντας φράσεις δικές σου, αποδεικνύοντας συνεχώς την πνευματική τους μιζέρια και αναπηρία.

Ανώνυμος είπε...

http://kasamaproject.org/news-analysis/2486-40-helpful-tips-for-anti-communists

Κλασικά πράματα. Προσέξτε το (19).